اشعار شورانگیز نظیری نیشابوری یادت به خیر باد که در گریه xadهای گرم شوقی که از خودم برهانی نهادهxad ای ارزان مکن کرشمه xadی خوبی که در دلم ذوقی که بیش از آن نتوانی نهاده xadای *** فلک مزدور ایمای تو باشد نوازد هر که را رای تو باشد شود مجروح مغز استخوانم سر خاری چو در پای تو باشد نیازارم ز خود هرگز دلی را که می xadترسم در او جای تو باشد حریفی کز خرد بازیچه سازد نگاه کارفرمای تو باشد دو عالم نقد جان در دست دارند به بازاری که سودای تو باشد گل صد رنگ می xadروید از آن خاک که دُردی نوش صهبای تو باشد کدورت نیست کاخ سینهxad ای را که راهش بر تماشای تو باشد نهایت نیست طومار دلی را که عنوانش تمنای تو باشد ... **

پس از جنگ جهاني دوم تعداد بسيار كمي از زندانيان زندان آشويتس در لهستان موفق شدند كه از آن قتلگاه آدم سوزي جان سالم بدر ببرند و زنده بمانند. يكي از آنها دكتر ويكتور فرانكل بود. ويكتور فرانكل پس از اتمام جنگ و آزادي از آن زندان مخوف و با توجه به خودكشي ها و فجايع زيادي كه خود ديده بود از نظر روانشناسي بسيار متبحر شده بود و چند وقتي هم در نظام آموزشي در آلمان به عنوان مدير مدرسه اي فعاليت كرد. او در آغاز هر سال تحصیلی برای معلمان مدرسه این نامه را می فرستاد: کسی هستم که از یک اردوگاه اسیران جان سالم به در برده است. چشمانم چیز هایی دیده که چشم هیچ انسانی نباید می دید، اتاق های گازی را ديدم كه

بگذار سر به سينه من تا كه بشنوي آهنگ اشتياق دلي دردمند را شايد كه پيش ازين نپسندي به كار عشق آزار اين رميده سر در كمند را بگذار سر به سينه من تا بگويمت اندوه چيست عشق كدامست غم كجاست بگذار تا بگويمت اين مرغ خسته جان عمري است در هواي تو از آشيان جداست دلتنگم آن چنان كه اگر بينمت به كام خواهم كه جاودانه بنالم به دامنت شايد كه جاودانه بماني كنار من اي نازنين كه هيچ وفا نيست با منت تو آسمان آبي آرام و روشني من چون كبوتري كه پرم در هواي تو يك شب ستاره هاي ترا دانه چين كنم با اشك شرم خويش بريزم به پاي تو بگذار تا ببوسمت اي نوشخند صبح بگذار تا بنوشمت اي چشمه شراب بيمار خنده هاي توام بيشتر بخند خورشي